epilepsie

Epilepsie | Wat doet het met je?

Ervaring

Laat ik eerst even beginnen om te zeggen dat ik dit uit eigen ervaring schrijf. En het dus ook zo plat mogelijk probeer uit te leggen wat het inhoud, en wat het dus voor mij betekend. 

Toen ik in de 3e klas van de middelbare school zat kreeg ik mijn eerste aanval. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was aan het bellen met iemand en zat achter de computer boven. Mijn vader vroeg aan mij of hij erachter mocht ja dat was toen er nog maar 1 in huis was en ik sloot af waar ik mee bezig was en liep al bellend richting de trap. Dat is ook het laatste wat ik nog weet, ik ben de trap afgelopen en ondertussen veranderde mijn toon ook. Ik ging vanuit het niets ineens ruzie maken. 

Mijn zus was op dat moment in de woonkamer, en die dacht echt wat is er aan de hand? Waarom doe je zo boos? En toen ging ze zich nog meer verbazen over wat ik toen deed. Ik viel helemaal stil, ik zei geen woord meer en ging naar de klok staan staren. Om vervolgens ineens van het ene op het andere moment neer te vallen, met mijn hoofd op de eettafel punt en ik ging liggen schudden. Je snapt wel hoe dit is geweest voor mijn zus. Heel erg heftig! 

Pas toen de ambulance broeders heel irritant vond ik  maar bleef vragen aan me welke dag het was kwam ik een beetje bij. Tussen het laatste moment dat ik nog weet, en het eerst volgende zat ruim een kwartier. Best eng om gewoon dik 15 minuten kwijt te zijn en niet meer te weten wat je gedaan hebt. Na die eerste aanval heb ik wat onderzoeken gehad, maar zonder vervolg naar huis gegaan. Het kan namelijk voorkomen in je puberteit dat je dit eenmalig krijgt. Toen ik een paar weken later in de wc’s op school ook een aanval had gekregen ben ik medicatie gaan slikken.

En toen?

Na die 2e aanval heb ik ook nog een 3e gehad. Deze was thuis en daar was mijn jongste zusje bij met mijn toenmalige vriendje. Het is achteraf echt zo’n rot gevoel dat je mensen zo enorm laat schrikken en een slapeloze nacht bezorgt. Maar je kan er gewoon niks aan doen. Vermoedelijk heb ik in mijn slaap ook nog een 4e gehad, maar dat weet ik niet zeker. Ik vermoed het omdat ik me precies zo voelde als na mijn eerdere aanvallen toen ik wakker werd. 

Daarna is het rustig geworden. Ik kreeg geen aanvallen meer en slikte trouw mijn medicatie. Wel moest ik elk jaar op controle komen of alles nog goed was. Na een paar jaar werd mij verteld dat ik een hogere dosis medicijnen moest gaan slikken. Maar hier werd ik niet gelukkig van, een bijwerking van deze medicatie was agressie en helaas uitte die zich ook bij mij. Toen heb ik besloten de medicijnen af te bouwen. 

Tot 23 mei 2013.. We zouden met de vriendengroep naar de bioscoop gaan. Ik weet nog dat ik in de deuropening stond. En dat is het dan ook. Benjamin vertelde later dat hij me al een zetje wilde geven, zo van nou loop eens door joh. Het volgende moment dat ik weet is dat ik wakker werd en in een enorm bezorgt gezicht van Benjamin keek. En dat een hele lieve ambulance dame tegen me aan het praten was. 

epilepsie

Hoe ga je er mee om. 

Omdat er een heel aantal jaar tussen zat, werd de laatste aanval weer gerekend als een eerste. Ik mocht 3 maanden niet auto rijden en uiteraard goed op mezelf letten. De eerste periode heb ik wel veel angst gehad. Op de 1 of andere manier ging ik er toch heel anders mee om dan toen ik puber was. Mijn ouders hadden het toen moeilijker. Als ik in bad ging moest ik de deur open houden en me af en toe laten horen. Mij boeide het allemaal niet zo. Nu dus duidelijk wel.

Ik vond het enger om alleen te zijn. Ook toen ik weer mocht gaan auto rijden vond ik dat de eerste paar keer best wel heel spannend. Stel dat het weer zou gebeuren. Door die recente aanval moest ik ook in het ziekenhuis bevallen van Veerle. Door de hormonen en de maximale inspanning zou het kunnen gebeuren dat ik tijdens de bevalling een aanval zou krijgen. Ook dit vond ik wel heel erg spannend. 

Ook toen Veerle nog heel klein was dacht ik er nog regelmatig aan. Vooral als ik bijvoorbeeld de trap af liep met haar. Dan schoot er wel eens door mijn hoofd, oh wat als… En dan word je automatische wel weer wat banger. Ik ben er zo ook de laatste tijd weer veel meer mee bezig. Misschien komt het wel omdat het deze maand dus 4 jaar geleden is dat de laatste aanval was. Maar ik heb nu de verantwoording voor 2 kindjes.. en dus gaat het wel regelmatig door me hoofd van oh wat als ik nu ineens een aanval krijg. 

Gelukkig overheerst dat gevoel niet. En ik laat me ook absoluut niet lijden door de angst van oh wat als. Maar het is zo bij tijd en wijle wel aanwezig in mijn gedachte. Laten we hopen dat het nooit meer terug komt, en zo wel dat ik niet alleen ben met de meisjes. Wil je meer lezen over epilepsie en wat het precies inhoud? Klik dan HIER

Ken jij of ben jij iemand die dit ook heeft gehad? En is het herkenbaar dat de angst toch altijd wel aanwezig blijft, ook al is het lang geleden?

 

Liefs Nicole

 

Volg je mij al op Instagram, Facebook, Twitter en Bloglovin?

Print Friendly, PDF & Email

5 thoughts on “Epilepsie | Wat doet het met je?”

  1. Heftig om zo te lezen. Begrijp wel dat je bang bent.
    Mijn wederhelft heeft epilepsie. Is al 12 jaar aanvalsvrij maar komt nooit meer van de medicijnen af. Helaas!

    1. Ik heb ook altijd gezegt ik ben wel blij dat ik er niks van mee krijg.. als ik het hoor van degene die erbij zijn geweest hoe heftig dat is.. lijkt me vreselijk om te zien! Best onzeker ja! Zeker de laatste keer heeft me geleerd dat het dus altijd gewoon terug kan komen! En das eng!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

CommentLuv badge