En toen kwam die dag…..

Pijnlijk..

En toen kwam de dag dat ik de grond onder mijn voeten vandaan voelde zakken. De dag dat ik echt even dacht dat ik vast zat in een nachtmerrie, en dat wat ik ook deed niks hielp om me eruit te halen. Waar heb je het over zul je denken als je mij niet op instagram volgt. Daar plaatste ik pas geleden deze foto: 

Ja de dag dat mijn man tegen me vertelde dat hij bij me weg ging kwam. En dat doet zeer, heel er veel zeer! Daar zit je dan met je 2 meisjes.. waarvan de jongste nog 1 jaar moet worden en je vraagt je echt af hoe ga ik dit doen dan?

En dan?

Ik deel dit met jullie zodat jullie misschien nu begrijpen waarom het hier zo stil is. Het kost even alle energie om uit te zoeken hoe nu verder. Dat in combinatie met mijn baan ( waar ik echt een berg met positieve energie uit haal ) zorgt ervoor dat ik gewoon echt heel erg blij ben als ik s’avonds gewoon horizontaal de bank op kan. Maar ik deel het ook met jullie omdat de reacties die ik onder mijn post op Instagram kreeg mij zo enorm goed deden. Ik haal daar echt zo enorm veel steun uit, dat ik vind dat jullie verdienen te weten wat er nou eigenlijk aan de hand is.

Tussen mij en Benjamin is het verder goed. Natuurlijk doet het zeer, is er soms onbegrip van mijn kant, woede, tranen en alle emoties die komen kijken als je huwelijk ineens voorbij is. Maar bovenal besef ik mieters goed dat er met ruzie of gevecht echt helemaal niks word opgelost. Zeker niet als het om de meisjes gaat. Want die staan boven alles absoluut op nummer 1. En daardoor kunnen we gewoon nog bij elkaar op de bank zitten en goede gesprekken voeren over hoe nu verder. 

De meisjes

Waarschijnlijk reist nu bij vele ook de vraag hoe de meisjes er mee omgaan. Goed! Evy is bijna 11 maanden dus die snapt echt nog niet dat papa en mama niet meer samen wonen. Natuurlijk voelt ze vast mijn spanning en verdriet aan, maar daar reageert ze eigenlijk niet op, ik heb haar de eerste weken echt scherp in de gaten gehouden of ze van gedrag zou veranderen of iets, maar helemaal niks daarvan gebeurde. Veerle heeft daarin tegen wel door dat papa haar s’avonds geen kus meer komt geven. En dat deed de eerste paar keren echt wel heel erg zeer! De eerste avond was ze gelijk wakker toen ik haar kamer binnen sloop voor een laatste kus voor het slapen gaan, en toen ze gelijk naar papa vroeg stak dat echt wel even heel flink.

Maar naarmate de weken voorbij gingen begon ze ook wel steeds meer door te krijgen hoe het in elkaar stak, en is het voor haar elke keer een waar feest om naar papa te gaan, want dan ziet ze ook opa en oma gelijk. Voor Veerle niks meer als 1 groot dik feest want ze is stapelgek op haar grootouders! Het is fijn om te zien hoe goed ze er op reageert. Nu ben ik er ook echt wel van overtuigd dat ze er zo op reageert omdat Benjamin en ik geen onvertogen woord laten vallen waar ze bij zijn, en omdat we ook gewoon normaal met elkaar om gaan. De insteek daarvan is voor de meisjes, en als je dat gelijk de wisselwerking daarvan merkt ben je er heel blij mee dat we dit ook zo kunnen doen.

Bedankt..

Verder rest mij eigenlijk niks meer dan dank je wel te zeggen. Tegen iedereen die er de afgelopen weken zo enorm voor me zijn geweest. Zonder deze mensen had ik me echt never nooit zo sterk kunnen voelen als ik me nu voel! Maar ook elk berichtje van mensen die ik minder goed ken deden me goed. Het steunt je en geeft kracht. Ook op mijn werk geeft net dat ene klopje op je schouder, even het zinnetje hé kanjer gaat het goed? me zoveel positieve energie om verder te gaan. Het is fijn om dit niet alleen te hoeven doen! Dank je wel! 

Toen ik bovenstaande typte moest Evy nog 11 maanden worden. Al die tijd heeft deze blog gewoon zomaar staan wachten tot hij geplaatst ging worden. Inmiddels word Evy over een aantal dagen alweer 1. Ik laat het zo staan omdat op het moment dat ik dat schreef ik dat ook allemaal zo voelde. Inmiddels is er alweer een maand voorbij, een maand waarin ik heb geleerd te accepteren en om mijn schouders recht te houden keihard te genieten van het leven.

Het gaat dus goed, heel goed! Benjamin en ik kunnen prima door 1 deur, en hebben de beste gesprekken over alles. Iedereen vind het knap hoe wij met elkaar omgaan, ik kan alleen maar zeggen dat dit het allerbeste is en dat ik hoop dat iedereen zo met elkaar zou omgaan als ze in scheiding liggen. Want echt je richten op de negatieve energie die een scheiding geeft ga je jezelf niet gelukkiger van voelen. Heus wel dat ik af en toe ga zitten en mijn tranen laat gaan, heus wel dat sommige dingen steken of zeer doen. De jaarwisseling komt eraan… we gingen 2017 in met een baby van net 3 weekjes oud en kijk hoe we 2017 uit gaan.. Dat doet pijn! Best heel veel pijn! Omdat dat iets is wat je niet bewust gekozen heb voor je kinderen, of voor jezelf.

Maar buiten dat allemaal om is het zo belangrijk om elkaars waarde te blijven zien. Ooit hebben we besloten samen door het leven te willen, hielden we zoveel van elkaar dat er de 2 mooiste kinderen die ik ooit had kunnen krijgen uit zijn gekomen. En daardoor zullen we altijd met elkaar verbonden zijn! En dat liever in lieve vrede met elkaar dan ergenis en ruzie! En dankzij dat fijne positieve gevoel kan ik zeggen het gaat goed!

Lieve lieve allemaal, bedankt voor het lezen van de uitleg waarom het hier zo stil is. Het is nu best wel heel erg druk zo in m’n eentje een huishouden runnen en werken. Maar dat komt ook vast wel allemaal goed! 

 

Liefs Nicole

9 thoughts on “En toen kwam die dag…..”

  1. Lieve Nicole,

    Wat dapper dat je er toch een blog aan waagde. Ooit zat ik in dezelfde positie als jij. Met een baby’tje van 9 maanden oud. Neem de tijd, die heb je nodig, gun jezelf tijd om afscheid te nemen van het plaatje in je hoofd. Er is licht aan de horizon, komt vanzelf. Ik vind je een kanjer!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.Verplichte velden zijn gemarkeerd *

CommentLuv badge